{"id":1891,"date":"2022-07-15T14:25:09","date_gmt":"2022-07-15T12:25:09","guid":{"rendered":"https:\/\/newsletter.opera.wroclaw.pl\/?p=1891"},"modified":"2022-07-15T14:36:06","modified_gmt":"2022-07-15T12:36:06","slug":"recenzje-manon-brawa-dla-wszystkich-%f0%9f%91%8f%f0%9f%91%8f%f0%9f%91%8f","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/newsletter.opera.wroclaw.pl\/?p=1891","title":{"rendered":"RECENZJE “MANON” – BRAWA DLA WSZYSTKICH! \ud83d\udc4f\ud83d\udc4f\ud83d\udc4f"},"content":{"rendered":"
RUCH MUZYCZNY<\/strong><\/div>\n
NIENASYCONE PRAGNIENIA MANON<\/strong><\/div>\n
JOANNA KWAPIE\u0143<\/strong><\/div>\n
Re\u017cyserska KONCEPCJA Waldemara Zawodzi\u0144skiego w po\u0142\u0105czeniu ze znakomit\u0105, gwiazdorsk\u0105 obsad\u0105 sprawi\u0142y, \u017ce powr\u00f3t MANON nie m\u00f3g\u0142 si\u0119 nie uda\u0107<\/strong><\/div>\n
Powie\u015b\u0107 Jules’a Masseneta o destrukcyjnej mi\u0142o\u015bci nie go\u015bci\u0142a na polskich scenach od ponad 40 lat, wi\u0119c ju\u017c sama zapowied\u017a wystawienia Manon w Operze Wroc\u0142awskiej<\/span> wzbudzi\u0142a du\u017ce zainteresowanie. Na \u015bwiecie przy\u0107mi\u0142a j\u0105 inna interpretacja tej samej historii – Manon Lescaut Giacoma Pucciniego, kt\u00f3r\u0105 we wsp\u00f3\u0142czesnej ods\u0142onie w re\u017cyserii Mariusza Treli\u0144skiego mo\u017cna by\u0142o ogl\u0105da\u0107 na deskach Opery Narodowej i w brukselskiej La Monnaie. Niemniej nieznane polskim s\u0142uchaczom dzie\u0142o Masseneta mog\u0142o okaza\u0107 si\u0119 strza\u0142em w dziesi\u0105tk\u0119 lub fiaskiem; opieraj\u0105c si\u0119 na koncepcji Theodora W. Adom a fety-szyzacji muzyki, wysuwam twierdzenie, \u017ce s\u0142uchacz najch\u0119tniej odbiera to, co zna i lubi. Nie bez powodu sta\u0142y repertuar operowy w Polsce ufundowany jest na najwi\u0119kszych klasykach. Zwrot w stron\u0119 zapomnianej historii by\u0142 jednak we Wroc\u0142awiu wyj\u0105tkowo udany i cieszy mnie, \u017ce opowie\u015b\u0107 o Manon powr\u00f3ci\u0142a do \u0142ask. Libretto (autorstwa Henriego Meilhaca i Philippe’a Gille) w operze Masseneta jest najbli\u017csze pierwowzorowi, XVIII-wiecznej powie\u015bci Historia kawalera des Grieux i Manon Lescaut Abbe Prevosta. Zawiera ona uniwersalne motywy destrukcyjnej mi\u0142o\u015bci, charakteryzuje j\u0105 jednak g\u0142\u0119bia rysu psychologicznego postaci i ich emocji. Mimo \u017ce mamy do czynienia z archetypow\u0105 femme fatale, jej dzia\u0142a\u0144 nie mo\u017cna oceni\u0107 jednoznacznie; jest w tej historii klasyczne moralizatorstwo wyra\u017cone przez upokarzaj\u0105c\u0105 \u015bmier\u0107 Manon, ale jako widzowie mo\u017cemy te\u017c jej wsp\u00f3\u0142czu\u0107, a nawet zrozumie\u0107 jej decyzje. We wroc\u0142awskiej interpretacji Simony Mihai zabrak\u0142o mi jednak drapie\u017cno\u015bci i wyrachowania g\u0142\u00f3wnej bohaterki, kt\u00f3ra jako zaledwie 16-latka miota si\u0119 mi\u0119dzy wyborem: mi\u0142o\u015b\u0107 czy status spo\u0142eczny i bogactwo. S\u0105 w niej niezaspokojona \u017c\u0105dza posiadania wszystkiego, niech\u0119\u0107 do rezygnowania z jednej \u015bcie\u017cki na rzecz drugiej, rozterki i subtelne rozedrgania, ale artystka, cho\u0107 pi\u0119knie operuj\u0105ca dramaturgi\u0105 g\u0142osu, nie odda\u0142a w pe\u0142ni charakteru tej skomplikowanej postaci. Najbardziej poruszaj\u0105ce okaza\u0142o si\u0119 jej dolce i romantyczne duety z Charlesem Castronovo. Ameryka\u0144ski tenor jako Des Grieux debiutowa\u0142 10 lat temu w Theatre du Capitole w Tuluzie. We Wroc\u0142awiu doskonale by\u0142o s\u0142ycha\u0107 jego do\u015bwiadczenie, z ekspresj\u0105 wy\u015bpiewywa\u0142 porywy serca m\u0142odego kawalera – technicznym popisom nie ust\u0119powa\u0142y na krok charyzma sceniczna i umiej\u0119tno\u015bci aktorskie. Mohai schodzi\u0142a na dalszy plan i wypada\u0142a przy nim nieco jednowymiaro-wo. Wspinali si\u0119 jednak na wy\u017cyny swoich mo\u017cliwo\u015bci; szczeg\u00f3lnie aria Des Grieux Je suis seul!… Ah! fuyez, douce images z trzeciego aktu wybrzmia\u0142a wyj\u0105tkowo efektownie, ukazuj\u0105c targaj\u0105ce postaci\u0105 emocje. W duecie N’est-ce plus ma main z tego samego aktu, w kt\u00f3rym Manon b\u0142aga kochanka o wybaczenie, \u015bpiewaczka zr\u00f3wna\u0142a si\u0119 poziomem z Castronovo, operuj\u0105c nies\u0142y-szan\u0105 wcze\u015bniej, pe\u0142n\u0105 wyrazu g\u0142\u0119bi\u0105 swego g\u0142osu. Z mi\u0119dzynarodowymi gwiazdami bez trudu konkurowa\u0142 fantastyczny Szymon Mechli\u0144ski, wcielaj\u0105cy si\u0119 w rol\u0119 Lescauta. Nie by\u0142o to dla mnie zaskoczeniem – ju\u017c kilkakrotnie widzia\u0142am go na scenie Opery Wroc\u0142awskiej<\/span>. Charakterystyczna, nasycona, ciemna barwa jego barytonu i znakomita gra aktorska to cechy, kt\u00f3rych mo\u017cna si\u0119 spodziewa\u0107 po tym arty\u015bcie. Chocia\u017c wcieli\u0142 si\u0119 w posta\u0107 drugoplanow\u0105, dor\u00f3wnywa\u0142 g\u0142\u00f3wnym bohaterom i przykuwa\u0142 uwag\u0119 w ka\u017cdym wej\u015bciu. Waldemar Zawodzi\u0144ski, re\u017cyser i scenograf spektaklu, zdecydowa\u0142 si\u0119 na osadzenie akcji w XIX-wiecznej Francji (cho\u0107 nie zabrak\u0142o puszczonego do publiczno\u015bci oczka i subtelnie wplecionych nawi\u0105za\u0144 wsp\u00f3\u0142czesnych). Zastosowa\u0142 ide\u0119 teatru w teatrze, co sprawdzi\u0142o si\u0119 bardzo dobrze – bez niepotrzebnego przekombinowania, bez nat\u0142oku dodatkowych znacze\u0144, a jednak pozostawia\u0142o furtk\u0119 na otwart\u0105 interpretacj\u0119 dzie\u0142a. Mimo \u017ce sam re\u017cyser m\u00f3wi o strojach \u201estylizowanych” na historyczne i tym usprawiedliwia pewne niedoci\u0105gni\u0119cia, kostiumowo mo\u017cna si\u0119 by\u0142o wykaza\u0107 wi\u0119ksz\u0105 staranno\u015bci\u0105. Szczeg\u00f3lnie niepasuj\u0105ca wizualnie do konwencji scena baletowa pozostawia\u0142a widza w konsternacji. Wynagrodzi\u0142a to Janina Niesobska, kt\u00f3rej choreografia znakomicie \u0142\u0105czy\u0142a prostot\u0119 z wyrazist\u0105 koncepcj\u0105 plastyczn\u0105 ruchu. Najbardziej interesuj\u0105cy pod tym wzgl\u0119dem okaza\u0142 si\u0119 akt czwarty, w kasynie. Zatrzymania postaci w dynamicznych pozach, dzi\u0119ki kt\u00f3rym same stawa\u0142y si\u0119 elementem scenografii, a potem nag\u0142e dynamiczne zmiany \u015bwietnie odda\u0142y ferwor i chaos miejsca hazardu. Na wspomnienie zas\u0142uguje r\u00f3wnie\u017c dyrygent Bassem Akiki. Prowadzi\u0142 orkiestr\u0119 z lekko\u015bci\u0105, co s\u0142ycha\u0107 by\u0142o ju\u017c w pierwszych taktach uwertury. Re\u017cyser zgrabnie po\u0142\u0105czy\u0142 elementy, kt\u00f3rych brakowa\u0142o mi od jakiego\u015b czasu w polskich teatrach operowych – klasyk\u0119, sp\u00f3jno\u015b\u0107 wizji, a przy tym jej barwno\u015b\u0107. Bezb\u0142\u0119dne zrozumienie przestrzeni, symetria i proste zabiegi stworzy\u0142y wyj\u0105tkow\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107 (co nie jest \u0142atwe przy takiej liczbie scen zbiorowych). Ta koncepcja re\u017cyserska w po\u0142\u0105czeniu z gwiazdorsk\u0105 obsad\u0105 sprawi\u0142y, \u017ce powr\u00f3t Manon nie m\u00f3g\u0142 si\u0119 nie uda\u0107.<\/div>\n
<\/div>\n
TYGODNIK POLITYKA<\/strong><\/div>\n
DYLI\u017bANS I KONFESJONA\u0141 4\/6\u00a0<\/strong><\/div>\n
DOROTA SZWARCMAN<\/strong><\/div>\n
Pierwszy raz od dawna pojawi\u0142a si\u0119 na wroc\u0142awskiej scenie realizacja goszcz\u0105cego tu niegdy<\/div>\n
\u015b cz\u0119\u015bciej Waldemara Zawodzi\u0144skiego ze swoim teamem, czyli Janin\u0105 Niesobsk\u0105 (choreografia) i Mari\u0105 Balcerek (kostiumy). Wiadomo wi\u0119c by\u0142o, \u017ce pomys\u0142 b\u0119dzie dopracowany i barwny. I jest, do\u015b\u0107 zaskakuj\u0105cy: po podniesieniu kurtyny widzimy jakby odbicie widowni opery, z tymi samymi balkonami i wystrojem. Wszystko jest wi\u0119c jakby wzi\u0119te w dodatkowy nawias. By wprowadzi\u0107 na scen\u0119 kolejne elementy lub je z niej wyprowadzi\u0107, podnosi si\u0119 cz\u0119\u015b\u0107 tej widowni i wje\u017cd\u017ca dyli\u017cans, meble, konfesjona\u0142 (gdy ukochany Manon, kawaler des Grieux, pr\u00f3buje o niej zapomnie\u0107, przywdziewaj\u0105c szaty ksi\u0119dza) czy wi\u0119\u017aniarka (przewo\u017c\u0105ca Manon). Historia Antoine’a Prevosta o prostej, pragn\u0105cej korzysta\u0107 ze \u015bwiata i jego bogactw, ale te\u017c czu\u0142ej dziewczynie i zakochanym w niej bez pami\u0119ci kawalerze zainspirowa\u0142a niejednego tw\u00f3rc\u0119 operowego (\u017ceby wspomnie\u0107 cho\u0107by Daniela Aubera i Giacomo Pucciniego) i filmowego; dla Masseneta by\u0142a pierwsz\u0105, kt\u00f3r\u0105 zdoby\u0142 powodzenie. Popularne na \u015bwiecie, w Polsce dzie\u0142o nie by\u0142o grane od 1979 r., dobrze wi\u0119c, \u017ce je przypomniano. W premierowej obsadzie wyr\u00f3\u017cni\u0142 si\u0119 zw\u0142aszcza Charles Castronovo, gwiazdor Met, znakomity i g\u0142osowo, i aktorsko. Spektakl wraca w listopadzie i nie wiadomo jeszcze, kto w\u00f3wczas za\u015bpiewa rol\u0119 des Grieux, ale miejscowa obsada pozosta\u0142ych r\u00f3l wygl\u0105da zach\u0119caj\u0105co.<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n
\"\"<\/div>\n
\n
<\/div>\n
<\/div>\n
PRESTOPORTAL.PL<\/strong><\/div>\n
GOR\u0104CZKA Z\u0141OTA I CZERWIENI<\/strong><\/div>\n
MONIKA JAZOWNIK<\/strong><\/div>\n
Mi\u0142o\u015b\u0107, zdrada, hazard, cierpienie \u2013 a wszystko to przez m\u0142od\u0105 i urocz\u0105 Manon. Sekretem jej sukcesu jest uroda. Historia utkana na motywach dzie\u0142a osiemnastowiecznego pisarza \u2013 ksi\u0119dza Antoine\u2019a Fran\u00e7ois Pr\u00e9vosta, kt\u00f3ra bez reszty zachwyci\u0142a Jules\u2019a Masseneta, nie nale\u017cy w Polsce do repertuarowych hit\u00f3w operowych.<\/strong><\/div>\n
Ostatni raz dzie\u0142o wystawiane by\u0142o w kraju ponad 40 lat temu. Na afisze Opery Wroc\u0142awskiej<\/span> \u201eManon\u201d wr\u00f3ci\u0142a po 122 latach na zako\u0144czenie sezonu artystycznego 2021\/2022. Opowie\u015b\u0107 Masseneta nie jest prosta. Najtrudniej chyba przedstawia si\u0119 historie ponadczasowe, historie \u201ew\u0119drowne\u201d, a do takich przecie\u017c nale\u017cy \u201eManon\u201d. Dzie\u0142o Jules\u2019a Masseneta tworz\u0105 ponadto r\u00f3\u017cne rodzaje tkanek, kt\u00f3rych misterne sploty wymykaj\u0105 si\u0119 jednoznaczno\u015bciom. Waldemar Zawodzi\u0144ski (re\u017cyseria, scenografia, re\u017cyseria \u015bwiate\u0142) wraz z Mari\u0105 Balcerek (kostiumy), Janin\u0105 Niesobsk\u0105 (choreografia) oraz Bassemem Akikim zbudowali spektakl barwny, pe\u0142en nieoczywisto\u015bci, by\u0107 mo\u017ce do wielokrotnego obejrzenia Akcja umieszczona zosta\u0142a w teatrze, do z\u0142udzenia zreszt\u0105 przypominaj\u0105cym wn\u0119trze Opery Wroc\u0142awskiej<\/span>, kostiumy za\u015b stylistyk\u0105 odwo\u0142uj\u0105 si\u0119 do pocz\u0105tku XX w. Re\u017cyser nie tyle wi\u0119c przenosi widza do czas\u00f3w minionych, ile teatralizuje rzeczywisto\u015b\u0107 przedstawion\u0105. Pomys\u0142 ten fenomenalnie koresponduje z muzyczn\u0105 warstw\u0105 dzie\u0142a, w kt\u00f3rym przecie\u017c pobrzmiewaj\u0105 na prawach pastiszu dawne gawoty i menuety. Ju\u017c od pierwszych chwil, kiedy pojawia si\u0119 Manon (Simona Mihai), wiadomo, \u017ce z t\u0105 dziewczyn\u0105 b\u0119d\u0105 k\u0142opoty… Niby skromne dziewcz\u0119 w grzecznej sukni (w ko\u0144cu przeznaczono j\u0105 do zakonu), ale co\u015b za \u0142adne, za figlarne, no i z wpisanym w ca\u0142\u0105 jej posta\u0107 po\u017c\u0105daniem wielkiego \u015bwiata, kt\u00f3ry akurat tu, w gospodzie Amiens, jest zaledwie p\u00f3\u0142\u015bwiatkiem. Manon z zazdro\u015bci\u0105 i fascynacj\u0105 spogl\u0105da na wp\u00f3\u0142 rozebrane kokoty \u2013 panny Poussette (Canan Kalkir), Javotte (Aleksandra Opa\u0142a) i Rosette (Dorota Dutkowska). Otwarta jest te\u017c na nowe znajomo\u015bci, szczeg\u00f3lnie te m\u0119skie. Na szcz\u0119\u015bcie w pobli\u017cu znajduje si\u0119 czujny Lescaut (Szymon Mechli\u0144ski). I jemu nie\u0142atwo jest okie\u0142zna\u0107 temperament kuzynki. Z Manon wylewa si\u0119 wr\u0119cz podekscytowanie i oszo\u0142omienie. Wszystkie te gor\u0105ce emocje zbiera przepi\u0119kna i kapry\u015bna zarazem aria \u201eJe suis encor tout \u00e9tourdie\u201d. Wymaga ona ogromnych umiej\u0119tno\u015bci technicznych, a Simona Mihai niew\u0105tpliwie je posiada. W udany spos\u00f3b artystka poprowadzi\u0142a zadyszane i rozchichotane z podekscytowania frazy. Zabrak\u0142o mi jednak pewnej roz\u017carzonej zach\u0142anno\u015bci i zachwytu, kt\u00f3re Manon opisuj\u0105. U\u015bmiechn\u0119\u0142am si\u0119 za to do trzech \u201eGracji\u201d. Wzbudzi\u0142y moj\u0105 sympati\u0119 ju\u017c wtedy, gdy wytacza\u0142y si\u0119 z dyli\u017cansu. Ich \u201enadobno\u015b\u0107\u201d kurtyzan by\u0142a bezpretensjonalnie przekonuj\u0105ca. \u015apiewaczki burleskowo-wyrazist\u0105 kresk\u0105 poprowadzi\u0142y swoje postaci. Szymon Mechli\u0144ski obdarzy\u0142 natomiast swego Lescauta zawadiackim rysem, naznaczy\u0142 sympatyczn\u0105 nicponiowato\u015bci\u0105. W atmosfer\u0119 drugiego aktu mi\u0142osn\u0105 nut\u0105 wprowadzi\u0142a s\u0142uchaczy orkiestra pod batut\u0105 maestro Akikiego. Massenet jest rzeczywi\u015bcie mistrzem motyw\u00f3w przewodnich, kt\u00f3re genialnie oddaj\u0105 r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 emocjonalnych stan\u00f3w bohater\u00f3w. Zas\u0142ucha\u0142am si\u0119 w orkiestrowy dialog g\u0142\u00f3wnych postaci \u2013 filuternych przekomarzanek skrzypiec (Manon) i niskich, \u201ezauroczonych\u201d smyczk\u00f3w (Des Grieux). Trzeba przyzna\u0107, \u017ce Simona Mihai i Charles Castronovo stworzyli zgrany duet. Arty\u015bci w naturalny spos\u00f3b wyczuwaj\u0105 swoj\u0105 sceniczn\u0105 i muzyczn\u0105 pulsacj\u0119, dlatego ich wy\u015bpiewana czarodziejska pot\u0119ga zakl\u0119cia mi\u0142osnego brzmia\u0142a sugestywnie. Przyznam, \u017ce od drugiego aktu moja sympatia do Manon znacznie spad\u0142a, i tak ju\u017c zosta\u0142o. Poczytuj\u0119 to Simonie Mihai za walor, kt\u00f3ra przekonuj\u0105co potrafi\u0142a przekaza\u0107 prawdziwe oblicze swojej bohaterki jako romantycznej, lecz wyrachowanej kochanki. Kiedy des Grieux w d\u017awi\u0119kach \u201eEn fermant les yeux\u201d rozp\u0142ywa si\u0119 marzycielsko na my\u015bl o wsp\u00f3lnym domku w lesie, Manon ma ju\u017c wypisan\u0105 na twarzy oboj\u0119tno\u015b\u0107. Na poziomie scenicznego znakowania zwalnia ruchy, jest jak porcelanowa laleczka. W kolejnym akcie scena pustoszeje, znika stolik i kanapa igraszek, za to triumfalnie wje\u017cd\u017ca pos\u0105g m\u0142odzie\u0144ca. Przyznam, \u017ce nie do ko\u0144ca rozumiem t\u0119 figur\u0119. Mo\u017ce to znak lepszego \u015bwiata, kt\u00f3ry wybra\u0142a Manon, owej przepustki do wolno\u015bci… Za chwil\u0119 wok\u00f3\u0142 statuy zrobi si\u0119 t\u0142umnie, bo to promenada w centrum Pary\u017ca, gdzie trwa wielka feta. I tu re\u017cyser Waldemar Zawodzi\u0144ski przypomina nam, \u017ce ogl\u0105damy teatralne \u201edzianie si\u0119\u201d. Promenadowi spacerowicze poruszaj\u0105 si\u0119 w zwolnionym tempie na znak tego, \u017ce nie jest istotne, kim s\u0105, co my\u015bl\u0105 i czuj\u0105. To zaledwie figury, t\u0142o dla Manon. Ona, w czerwonej sukni, jest teraz kr\u00f3low\u0105 \u017cycia. Przyznam, \u017ce Simona Mihai zgrabnie wy\u015bpiewa\u0142a b\u0142yszcz\u0105ce szcz\u0119\u015bcie kobiety sukcesu. Gawot wymagaj\u0105cy zwinno\u015bci g\u0142osu, bogaty w trudne koloratury, zabrzmia\u0142 promiennie i gibko. Oczy wszystkich zwr\u00f3cone s\u0105 nieustannie na Manon, kt\u00f3ra w pewnym momencie markotnieje. Dowiaduje si\u0119 bowiem, \u017ce jej ukochany chce zwi\u0105za\u0107 swoj\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107 ze stanem kap\u0142a\u0144skim. Dziewczyna wyra\u017anie traci rezon. Nawet baletowe przedstawienie przygotowane specjalnie dla niej przez kochanka Guillota nie robi na niej specjalnego wra\u017cenia. Cieszy natomiast widza. Na poziomie tekstu mamy bowiem zaserwowany pyszny teatr w teatrze \u2013 pastiszem podszyty osiemnastowieczny menuet. Czerwone postacie ta\u0144cz\u0105, a raczej wij\u0105 si\u0119 w groteskowych pozach, o\u017cywa te\u017c pos\u0105g. Jego ruchy r\u00f3wnie\u017c nios\u0105 niepok\u00f3j. W planie przedstawienia \u00f3w taniec to prawdopodobnie projekcja dr\u0119cz\u0105cych Manon uczu\u0107 i my\u015bli. Druga ods\u0142ona trzeciego aktu przenosi akcj\u0119 do ko\u015bcio\u0142a. Des Grieux otoczony jest wianuszkiem panien nadobnych, wielbicielek kaza\u0144 m\u0142odego ksi\u0119dza. Tu, w ko\u015bciele, odni\u00f3s\u0142 ju\u017c sukces. Des Grieux, uwielbiany przez parafianki, kt\u00f3re ze czci\u0105 ca\u0142uj\u0105 r\u0105bek jego sutanny, skrywa uwieraj\u0105c\u0105 tajemnic\u0119, ran\u0119 zadan\u0105 mu przez Manon. Charles Castronovo mistrzowsko potrafi wyrazi\u0107 dramat porzuconego m\u0119\u017cczyzny szukaj\u0105cego pocieszenia, a raczej ucieczki w Bogu. Z arii \u201eJe suis seul\u201d Castronovo uczyni\u0142 prawdziw\u0105 introspektywn\u0105 refleksj\u0119 cz\u0142owieka z niepouk\u0142adanym \u015bwiatem wewn\u0119trznym. Kiedy w ko\u015bciele pojawia si\u0119 ukochana, przestrze\u0144 tych dwojga wype\u0142nia mocno czerwone \u015bwiat\u0142o. Manon jest skruszona, lecz ca\u0142y czas \u015bwiadoma swojej czynnej w\u0142adzy nad by\u0142ym kochankiem. Jej wielobarwne uwodzenie re\u017cyser zaplanowa\u0142 tak, by to panowanie podkre\u015bli\u0107. Manon w krwistoczerwonej sukni stoi nad des Grieux, a jego r\u0119ce zawieszone s\u0105 na kl\u0119czniku tak, jakby cia\u0142o by\u0142o rozpostarte na ramionach krzy\u017ca. Ta scena w sugestywny spos\u00f3b ujawnia ca\u0142\u0105 ofiar\u0119 des Grieux. Manon \u2013 mistyczka manipulacji ca\u0142uje kochanka, a des Grieux \u201enawraca si\u0119\u201d na drog\u0119 nami\u0119tno\u015bci. Akt czwarty przenosi akcj\u0119 do kasyna. Wszystko b\u0142yszczy i ocieka z\u0142otem \u2013 z\u0142ote s\u0105 tancerki ze z\u0142otymi \u0142a\u0144cuszkami na sutkach, z\u0142ote maski skrywaj\u0105 twarze d\u017centelmen\u00f3w-graczy. Do\u015b\u0107 powiedzie\u0107, \u017ce wn\u0119trze Opery Wroc\u0142awskiej<\/span>, jej widownia na powierzchni jednego hektara pokryta jest 24- karatowym z\u0142otem! W powietrzu wisi amok, ale i pustka. Zebrani w hotelu Transylwania s\u0105 jakby znieczuleni, obecni, ale nieobecni, blisko im do manekin\u00f3w. Hazard panoszy si\u0119 i s\u0105czy sw\u00f3j jad, a Manon noszona przez tancerzy na r\u0119kach jest w swoim \u017cywiole. W towarzystwie trzech Gracji wy\u015bpiewuje \u201epean\u201d na cze\u015b\u0107 z\u0142ota. Nic nie pomog\u0142a wizyta ojca des Grieux (Aleksander Zuchowicz), kt\u00f3ry ze stanowczo\u015bci\u0105 pr\u00f3buje przekaza\u0107 swoje \u201ememento\u201d \u2013 \u201eprzybywam wydoby\u0107 ci\u0119 z upadku\u201d. Przestrze\u0144 pustoszeje. To scena zintensyfikowanego napi\u0119cia, gdzie szaroniebieska, g\u0119sta mg\u0142a jako\u015b szczeg\u00f3lnie porusza emocje. Ostatni akt to obraz n\u0119dzy i rozpaczy. W\u00f3z z wi\u0119\u017aniarkami toczy si\u0119 sm\u0119tnie, w\u015br\u00f3d nich wycie\u0144czona Manon. Dla niej nie ma ju\u017c ratunku. Ostatnim tchnieniem Manon prosi kochanka o wybaczenie. Ko\u0144cowy duet mi\u0142osny Simona Mihai i Charles Castronovo wy\u015bpiewali z rozdzieraj\u0105cym \u017carem. Pozostawili moje emocje w poruszeniu. Czy dzie\u0142em operowym Jules\u2019a Masseneta \u201eManon\u201d mo\u017cna si\u0119 ekscytowa\u0107? Massenetowskie arie maj\u0105 w sobie niezwyk\u0142\u0105 plastyczno\u015b\u0107 frazowania, ka\u017cde s\u0142owo ma muzyczn\u0105 gi\u0119tko\u015b\u0107. Z pewno\u015bci\u0105 opera obfituje w wiele fraz czule delikatnych, takich w sam raz do zas\u0142uchania si\u0119, motyw\u00f3w, kt\u00f3re moje ucho sk\u0142onne jest w\u0142\u0105czy\u0107 do kolekcji \u201elubi\u0119 to\u201d. A g\u0142\u00f3wna bohaterka \u2013 czy mnie zafascynowa\u0142a i porwa\u0142a swoj\u0105 histori\u0105? Wspomnia\u0142am wcze\u015bniej, \u017ce tytu\u0142owej postaci nie polubi\u0142am. Nie przekonuje mnie zwykle kre\u015blona sylwetka Manon jako kobiety rozdartej, bardzo skomplikowanej, przez to fascynuj\u0105cej. Bzdura! Co takiego opr\u00f3cz seksapilu ma ona do zaoferowania? Jej rozterki nie posiadaj\u0105 natury moralnej, ona jest po prostu targana wichrami nami\u0119tno\u015bci. I kolejne pytanie \u2013 czy Manon pragnie b y \u0107 faktycznie wolna (i co to w\u0142a\u015bciwie znaczy), czy pragnie m i e \u0107 zapewnione wszelkie uciechy dla zaspokojenia swej kapry\u015bnej i przewrotnej natury? W dziele Masseneta imi\u0119 Manon odmieniane jest przez wszystkie przypadki, na scenie sp\u0119dza ona 95 procent czasu przedstawienia. Jednak to nie Manon mnie fascynuje, tylko des Grieux \u2013 jego po\u015bwi\u0119cenie, wielkoduszno\u015b\u0107, bycie do ko\u0144ca, pomimo zafundowanej mu okrutnej \u201eszko\u0142y uczu\u0107\u201d. A pozostali m\u0119\u017cczy\u017ani w tej opowie\u015bci? Ech, szkoda gada\u0107…<\/div>\n<\/div>\n
<\/div>\n
TEATRALNY.PL<\/strong><\/div>\n
FUZJA HORYZONT\u00d3W W OPERZE WROC\u0141AWSKIEJ<\/strong><\/div>\n
MIROS\u0141AW KOCUR<\/strong><\/div>\n
Opera Wroc\u0142awska wie\u0144czy sezon bardzo udanym przedstawieniem. Manon<\/em>\u00a0Jules’a Masseneta w inscenizacji Waldemara Zawodzi\u0144skiego to spektakl \u015bwietnie pomy\u015blany i perfekcyjnie zrealizowany.<\/strong>
\nZawodzi\u0144ski, jeden z najciekawszych w Polsce tw\u00f3rc\u00f3w teatru operowego, nie tylko re\u017cyseruje, ale te\u017c sam projektuje scenografi\u0119 i \u015bwiat\u0142a. Jest gruntownie wykszta\u0142cony. Najpierw uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Sztuk Pi\u0119knych w \u0141odzi, potem re\u017cyseri\u0119 w krakowskiej szkole teatralnej, zwanej dzi\u015b dumnie akademi\u0105. Jego inscenizacje wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 mocn\u0105 stron\u0105 wizualn\u0105, p\u0142ynnym monta\u017cem scen i dobrym aktorstwem.Przede wszystkim jednak Zawodzi\u0144ski czyta ze zrozumieniem tekst libretta i z uwag\u0105 studiuje partytur\u0119. Nie pr\u00f3buje udziwnia\u0107 czy na si\u0142\u0119 uwsp\u00f3\u0142cze\u015bnia\u0107 klasycznych oper. Stara si\u0119 raczej ujawni\u0107 ich uniwersalne warto\u015bci i pom\u00f3c publiczno\u015bci w \u017cywym odbiorze dawnych arcydzie\u0142.Wystawienie opery\u00a0Manon<\/em>\u00a0Masseneta 136 lat po paryskiej prapremierze to du\u017ce wyzwanie dla wsp\u00f3\u0142czesnego inscenizatora. Romantyczna opera liryczna apeluje raczej do emocji ni\u017c rozumu. Logika zdarze\u0144 bywa drugorz\u0119dna. Akcja opery\u00a0Manon<\/em>\u00a0przebiega mniej wi\u0119cej tak:Dziewczyna ma szesna\u015bcie lat, ch\u0142opak jest niewiele starszy. Spotykaj\u0105 si\u0119 przypadkiem na stacji dyli\u017cans\u00f3w. Uboga rodzina wysy\u0142a dziewczyn\u0119 do klasztoru. On studiuje filozofi\u0119. Zakochuj\u0105 si\u0119 w sobie od pierwszego wra\u017cenia, jak to nastolatki. Uciekaj\u0105 do Pary\u017ca. W Pary\u017cu \u017cyj\u0105 biednie. On chce si\u0119 \u017ceni\u0107 i marzy o zamieszkaniu w bia\u0142ym domku, ona my\u015bli tylko o zabawie i \u017cyciu w luksusach. Kiedy zamo\u017cny ojciec porywa ch\u0142opaka, dziewczyna nie oponuje. U boku nowego kochanka z rado\u015bci\u0105 rzuca si\u0119 w wir rozkosznego \u017cycia paryskiej arystokracji. Mijaj\u0105 cztery lata. Ch\u0142opak, cho\u0107 porzucony, nie potrafi zapomnie\u0107 wielkiej mi\u0142o\u015bci. Z rozpaczy zostaje ksi\u0119dzem. Wyg\u0142asza porywaj\u0105ce kazania. Jest s\u0142awny i uwielbiany przez parafianki. Dziewczyna, teraz ju\u017c do\u015bwiadczona dwudziestolatka, na wie\u015b\u0107 o nowej karierze swego by\u0142ego kochanka u\u015bwiadamia sobie, \u017ce jest on mi\u0142o\u015bci\u0105 jej \u017cycia. Uwodzi go raz jeszcze. On ulega, a ona trwoni jego maj\u0105tek i zmusza go do gry w karty, co oczywi\u015bcie prowadzi do tragicznego fina\u0142u.Inscenizatorzy cz\u0119sto przenosz\u0105\u00a0Manon<\/em>\u00a0z ko\u0144ca XIX wieku w czasy mniej lub bardziej sobie wsp\u00f3\u0142czesne. Vincent Paterson umie\u015bci\u0142 akcj\u0119 w powojennym Pary\u017cu (Berlin 2007), Olivier Py w dzielnicy burdeli (Genewa 2016), David B\u00f6sch we wsp\u00f3\u0142czesnych mieszkaniach (Hamburg 2021). Zawodzi\u0144ski proponuje w\u0142asne, oryginalne rozwi\u0105zanie, zaskakuj\u0105co no\u015bne plastycznie.<\/p>\n

We Wroc\u0142awiu podczas uwertury bordowa kurtyna ods\u0142ania na scenie balkony widowni z XIX-wiecznego teatru. Dzisiejsza publiczno\u015b\u0107, usadowiona na balkonach bardzo podobnej przestrzeni Opery Wroc\u0142awskiej, ogl\u0105da przedstawienie premierowe w paryskim teatrze. Oryginalna publiczno\u015b\u0107 jednak \u201ewyparowa\u0142a\u201d z balkon\u00f3w na scenie. S\u0105 puste, cho\u0107 niekiedy zapalaj\u0105 si\u0119 w nich \u015bwiate\u0142ka, a w czwartym akcie dolne balkony zamieszkuje na kr\u00f3tko ch\u00f3r.<\/p>\n

Przedstawienie grane jest pomi\u0119dzy dwoma \u015bwiatami, jak w \u201efuzji horyzont\u00f3w\u201d niemieckiego filozofa Hansa Georga Gadamera: ka\u017cda udana pr\u00f3ba interpretacji tekstu czy performansu klasycznego prowadzi do stopienia si\u0119 dw\u00f3ch horyzont\u00f3w: historycznego i wsp\u00f3\u0142czesnego. Wierna rekonstrukcja prapremiery jest przecie\u017c niemo\u017cliwa, a wszelkie pr\u00f3by traktowania klasyki jako dzie\u0142a wyra\u017caj\u0105cego wy\u0142\u0105cznie wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107 s\u0105 anachroniczne i fa\u0142szywe.<\/p>\n

Umieszczenie inscenizacji poza czasem sygnalizuje dystans. Jeste\u015bmy wszak w operze. To sanktuarium iluzji i umowno\u015bci, zona dla os\u00f3b z wyobra\u017ani\u0105. W pierwszym akcie na scenie stoi olbrzymi dyli\u017cans bez koni. Ten bardzo pojemny znak teatralny pomys\u0142owo organizuje dzia\u0142ania aktor\u00f3w. G\u0142\u00f3wnym tematem tego aktu s\u0105 podr\u00f3\u017ce, zamierzone i niezamierzone. Dyli\u017cans stoi nieruchomo i przez to staje si\u0119 wieloznaczn\u0105 metafor\u0105 losu ludzkiego.<\/p>\n

Wehiku\u0142 pojawia si\u0119 te\u017c w ostatnim akcie. Tym razem jest to drewniany w\u00f3z policyjny wywo\u017c\u0105cy skaza\u0144c\u00f3w do kolonii w Luizjanie. Z okien zwisaj\u0105 ludzkie wraki. To gorzki komentarz do aktu pierwszego, wype\u0142nionego m\u0142odzie\u0144czym wigorem i nadziejami.<\/p>\n

Zawodzi\u0144ski maluje \u015bwiat\u0142em pi\u0119kne obrazy sceniczne. Prosta zmiana koloru o\u015bwietlenia zamienia teatralne balkony w \u015bwi\u0105tyni\u0119, a nawet o\u0142tarz. \u015awietnie komponowane s\u0105 sceny zbiorowe. Ka\u017cda osoba w ch\u00f3rze wykonuje precyzyjne zadanie. Polifonia ruch\u00f3w buduje znakomite konteksty do emocjonalnych arii solist\u00f3w i tworzy \u017cywe \u015bwiaty.<\/p>\n

Janina Niesobska, wybitna choreografka ze wspania\u0142ym \u017cyciorysem artystycznym, nie tylko dobrze dogaduje si\u0119 z re\u017cyserem, ale nade wszystko s\u0142yszy muzyk\u0119 Masseneta. Zachowania ch\u00f3rzyst\u00f3w zdaj\u0105 si\u0119 emanowa\u0107 z d\u017awi\u0119k\u00f3w i rytm\u00f3w granych przez orkiestr\u0119. Choreografia baletu w trzecim akcie jest wr\u0119cz porywaj\u0105ca. Tancerze Opery Wroc\u0142awskiej nigdy nie zawodz\u0105. To zesp\u00f3\u0142 baletowy klasy europejskiej.<\/p>\n

Znakomite kostiumy Marii Balcerek idealnie wsp\u00f3\u0142tworz\u0105 komponowane przez Zawodzi\u0144skiego obrazy sceniczne. Balcerek doskonale operuje kolorem. Projektuje ubiory, kt\u00f3re \u015bwietnie funkcjonuj\u0105 w scenach grupowych i bardzo u\u0142atwiaj\u0105 \u015bledzenie zawi\u0142ej chwilami akcji, a w scenach baletu efektownie wzmacniaj\u0105 ekspresj\u0119 cia\u0142 tancerzy.<\/p>\n

Sukces opery zale\u017cy oczywi\u015bcie od solist\u00f3w. W spektaklu sobotnim rol\u0119 tytu\u0142owej bohaterki, Manon Lescaut \u015bpiewa\u0142a Simona Mihai, brytyjska sopranistka urodzona w Bukareszcie. W pierwszym akcie stworzy\u0142a intryguj\u0105cy portret \u201enastolatki\u201d jako stanu umys\u0142u.<\/p>\n

Partia Manon jest wyj\u0105tkowo trudna. W ka\u017cdym z pi\u0119ciu akt\u00f3w bohaterka ma inn\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107. Jest naiwn\u0105 nastolatk\u0105, energiczn\u0105 kokietk\u0105, kobiet\u0119 upad\u0142\u0105, romantyczn\u0105 div\u0105, wielk\u0105 tragiczk\u0105. Ka\u017cda z tych postaci ustanawia sw\u0105 aktualn\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107 nami\u0119tn\u0105 ari\u0105. Troch\u0119 \u017cal, \u017ce Simona Mihai, wybitna \u015bpiewaczka, w finale nie zaryzykowa\u0142a stworzenia pog\u0142\u0119bionego portretu tragicznej\u00a0femme fatale<\/em>, ale ukry\u0142a si\u0119 za perfekcyjn\u0105 form\u0105 muzyczn\u0105 i wystylizowanymi pozami.<\/p>\n

Gwiazd\u0105 wieczoru by\u0142 ameryka\u0144ski tenor liryczny Charles Castronovo, znany ju\u017c we Wroc\u0142awiu z\u00a0Opowie\u015bci Hoffmanna<\/em>\u00a0Offenbacha (2021). Ma mocny g\u0142os o urzekaj\u0105cej barwie. Jako Le Chevalier des Grieux, nieszcz\u0119\u015bliwy kochanek Manon, wzbudza\u0142 na widowni Opery Wroc\u0142awskiej entuzjastyczne reakcje. Castronovo, utalentowany aktor, uwiarygodnia\u0142 romans pomi\u0119dzy Kawalerem i Manon. Spektakularnie cierpia\u0142 mi\u0142osne katusze.<\/p>\n

Drugim bohaterem wieczoru by\u0142 Szymon Mechli\u0144ski w roli Lescaux, kuzyna Manon. Ma wspania\u0142y g\u0142os i, podobnie jak Castronovo, du\u017cy talent aktorski. Stworzy\u0142 wstrz\u0105saj\u0105ce studium cz\u0142owieka zdemoralizowanego, hazardzisty i alkoholika.<\/p>\n

Grzegorz Szostak uwiarygodni\u0142 natomiast posta\u0107 ojca Kawalera des Grieux. Obdarzony pi\u0119knym basem i naturaln\u0105 charyzm\u0105, Szostak zbudowa\u0142 wielowymiarowy portret arystokraty zatroskanego o losy syna.<\/p>\n

Canan Kalkir w roli Poussette po raz kolejny dowiod\u0142a, \u017ce dysponuje cudownym g\u0142osem o unikalnej barwie. Simona Mihai zadebiutowa\u0142a przed laty w operze\u00a0Manon<\/em>\u00a0w\u0142a\u015bnie jako Poussette. Mo\u017ce to dobry znak i doczekamy si\u0119 niebawem inscenizacji z Kalkir w roli g\u0142\u00f3wnej.<\/p>\n

Osobnego komentarza wymaga \u015bwietna orkiestra pod batut\u0105 Bassema Akiki, jednego z tr\u00f3jcy dyrektor\u00f3w Opery Wroc\u0142awskiej. Akiki zradykalizowa\u0142 emocjonalny przekaz opery. Sceny kulminacyjne wbija\u0142y w fotel niemal jak na koncercie zespo\u0142u Napalm Death. Pot\u0119\u017cny wolumen silnie porusza\u0142, ale chwilami te\u017c zag\u0142usza\u0142 liryk\u0119 tej s\u0142awnej przecie\u017c \u201eopery lirycznej\u201d. Z podziwem i empati\u0105 my\u015bla\u0142em o muzykach, zamkni\u0119tych w ciasnym orkiestrionie. B\u0142yskaj\u0105ce cekiny na marynarce dyrygenta nawet mnie rozprasza\u0142y.<\/p>\n

Waldemar Zawodzi\u0144ski uczyni\u0142 z\u00a0Manon<\/em>\u00a0fascynuj\u0105ce i wysmakowane widowisko. Warto si\u0119 zanurzy\u0107 w tym \u015bwiecie poza czasem, \u017ceby do\u015bwiadczy\u0107 fuzji horyzont\u00f3w i poczu\u0107 zadziwiaj\u0105c\u0105 pot\u0119g\u0119 emocjonaln\u0105 opery romantycznej.<\/p>\n<\/div>\n

<\/div>\n
\n
OPERA LOVERS<\/strong><\/div>\n
MI\u0141O\u015a\u0106, OD KT\u00d3REJ NIE SPOS\u00d3B SI\u0118 UWOLNI\u0106<\/span><\/strong><\/div>\n
\u00a0MAGDALENA GRZYBO<\/span><\/span><\/strong>WSKA<\/span><\/span><\/strong><\/div>\n
Opera Wroc\u0142awska ko\u0144czy sezon prezentuj\u0105c nie widzian\u0105 na polskich scenach od ponad czterdziestu lat \u201eManon\u201d Masseneta. Do roli kawalera des Grieux uda\u0142o si\u0119 zaprosi\u0107 artyst\u0119, kt\u00f3ry od lat nie schodzi ze szczytu operowego Olimpu \u2013 Charlesa Castronovo. Ameryka\u0144ski tenor odwiedzi\u0142 Wroc\u0142aw ju\u017c po raz kolejny, wcze\u015bniej bra\u0142 udzia\u0142 w koncertach inauguruj\u0105cych sezon 2020\/21 oraz transmitowanych online w trakcie pandemii \u201eOpowie\u015bciach Hoffmanna\u201d Offenbacha. Tym razem przyjecha\u0142 bez ma\u0142\u017conki, rosyjskiej sopranistki Ekateriny Siuriny, a w tytu\u0142owej roli zast\u0105pi\u0142a j\u0105 pochodz\u0105ca z Rumunii Simona Mihai.<\/div>\n
\n
\n
\n
<\/div>\n
To, \u017ce we Wroc\u0142awiu mo\u017cna zobaczy\u0107 artyst\u00f3w z takim dorobkiem jak Charles Castronovo, Aleksandra Kurzak, kt\u00f3ra za\u015bpiewa\u0142a jesieni\u0105 w \u201eWolnym strzelcu\u201d, Ambrogio Maestri i Lianna Haroutounian, kt\u00f3rych pami\u0119tamy z \u201eToski\u201d czy wyst\u0119puj\u0105ca w \u201eMadamie Butterfly\u201d Kristine Opolais, to niew\u0105tpliwa zas\u0142uga Mariusza Kwietnia, kt\u00f3ry jako dyrektor artystyczny zabiega o \u015bpiewak\u00f3w najwy\u017cszej klasy. W przysz\u0142ym sezonie w stolicy Dolnego \u015al\u0105ska zawitaj\u0105 z kolei m.in. Erwin Schrott, Marina Rebeka czy podbijaj\u0105ca ostatnio \u015bwiatowe sceny Ewa P\u0142onka. Warszawa mo\u017ce tylko zazdro\u015bci\u0107 \ud83d\ude42 Mam tu na my\u015bli warszawsk\u0105 publiczno\u015b\u0107, bo wydaje si\u0119, \u017ce dla decydent\u00f3w Opery Narodowej obsady spektakli maj\u0105 drugorz\u0119dne, je\u015bli nie trzeciorz\u0119dne znaczenie.<\/div>\n
<\/div>\n
\u201eManon\u201d to opowie\u015b\u0107 o nami\u0119tnej i tragicznej mi\u0142o\u015bci. Kawaler des Grieux zakochuje si\u0119 w przypadkowo napotkanej Manon Lescaut, kt\u00f3r\u0105 rodzina chce odda\u0107 do klasztoru. Wsp\u00f3lnie uciekaj\u0105 do Pary\u017ca, gdzie prowadz\u0105 zwyczajne \u017cycie. Dziewczyna przedk\u0142ada jednak materialny status nad osobiste szcz\u0119\u015bcie i wi\u0105\u017ce si\u0119 ze starszymi panami z wy\u017cszych sfer. Ponowne spotkanie by\u0142ych kochank\u00f3w uruchamia lawin\u0119 niefortunnych zdarze\u0144. Des Grieux wybacza Manon i rezygnuje ze \u015bwi\u0119ce\u0144 kap\u0142a\u0144skich, kt\u00f3re sk\u0142onny by\u0142 przyj\u0105\u0107 by zapomnie\u0107 o mi\u0142osnym zawodzie. \u017beby zdoby\u0107 pieni\u0105dze na \u017cycie na poziomie do kt\u00f3rego przyzwyczajona jest dziewczyna, decyduje si\u0119 spr\u00f3bowa\u0107 szcz\u0119\u015bcia w kartach, a po wygranej oskar\u017cony jest o oszustwo. Dzi\u0119ki interwencji ojca des Grieux wydostaje si\u0119 z aresztu, jednak Manon zostaje skazana na deportacj\u0119 do Ameryki. Gdy kawaler wraz z kuzynem dziewczyny przybywaj\u0105 jej na pomoc, okazuje si\u0119, \u017ce ratunek nadchodzi zbyt p\u00f3\u017ano i Manon umiera w ramionach ukochanego.<\/div>\n
<\/div>\n
Wroc\u0142awska inscenizacja w re\u017cyserii Waldemara Zawodzi\u0144skiego opiera si\u0119 na konwencji \u201eteatru w teatrze\u201d, jednak dekoracje w postaci odwzorowania widowni Opery Wroc\u0142awskiej praktycznie nie s\u0105 wykorzystane w przebiegu akcji scenicznej. Bogata scenografia i kostiumy, a tak\u017ce intensywne o\u015bwietlenie sprawiaj\u0105 momentami wra\u017cenie prze\u0142adowania niewielkiej sceny teatru.<\/div>\n
<\/div>\n
Premierowy spektakl by\u0142 jednak niezwykle satysfakcjonuj\u0105cy pod wzgl\u0119dem muzycznym. Charles Castronovo z niezwyk\u0142\u0105 \u017carliwo\u015bci\u0105 i zaanga\u017cowaniem wcieli\u0142 si\u0119 w posta\u0107 kawalera des Grieux. Wida\u0107, \u017ce jest to artysta, kt\u00f3ry ma doskonale przygotowan\u0105 koncepcj\u0119 postaci i \u015bwietnie czuje si\u0119 w repertuarze francuskim. Ameryka\u0144ski \u015bpiewak ma urodziwy, ciemny, niemal barytonowy g\u0142os, przepi\u0119knie r\u00f3wnie\u017c prowadzi fraz\u0119.<\/div>\n
<\/div>\n
Simona Mihai jako tytu\u0142owa Manon r\u00f3wnie\u017c stara\u0142a si\u0119 odda\u0107 emocje bohaterki, polegaj\u0105ce na rozdarciu mi\u0119dzy pragnieniem bycia kochan\u0105 przez kawalera des Grieux, a usilnym pragnieniem niezale\u017cno\u015bci, przepychu i bogactwa. Bardzo dobrze wypad\u0142 Szymon Mechli\u0144ski w roli kuzyna g\u0142\u00f3wnej bohaterki \u2013 Lescauta. Jest to lekkoduch, kt\u00f3ry wraz z kolegami z wojska pragnie wydawa\u0107 pieni\u0105dze na zabaw\u0119 i kobiety, do czego wykorzystuje pozycj\u0119 Manon w wielkim \u015bwiecie. Wyraziste by\u0142y r\u00f3wnie\u017c postaci drugoplanowe \u2013 Grzegorz Szostak jako hrabia des Grieux, Aleksander Zuchowicz w roli Guillota de Morfontaine\u2019a czy Sergii Borzov jako de Bretigny.<\/div>\n
<\/div>\n
Prowadz\u0105cy orkiestr\u0119 Bassem Akiki uwa\u017cnie akcentowa\u0142 szczeg\u00f3\u0142y partytury, nie zapominaj\u0105c o nami\u0119tno\u015bciach i emocjach.<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n

Ruch Muzyczny<\/strong><\/p>\n

by Joanna Kwapie\u0144<\/strong><\/p>\n

Manon’s insatiable desires<\/strong><\/p>\n

Waldemar Zawodzinski’s directorial concept combined with a magnificent star-studded cast meant that the return of Manon could not fail.<\/p>\n

Jules Massenet’s tale of destructive love has not been performed on Polish stages for more than 40 years, so the announcement of the production of Manon at the Wroc\u0142aw Opera House already aroused great interest. It was overshadowed in the world by another interpretation of the same story – Giacomo Puccini’s Manon Lescaut, in which its contemporary version directed by Mariusz Treli\u0144ski could be seen at the National Opera and La Monnaie in Brussels.\u00a0<\/span><\/p>\n

Nevertheless, Massenet’s work, mostly unknown to Polish listeners, may have been a hit or miss; based on Theodor W. Adorno’s concept of the fetishisation of music, I put forward the claim that the listener most likely perceives, what he or she knows and likes. It is not without reason that the regular opera repertoire in Poland is founded on the greatest classics. The return to forgotten history, however, has been exceptionally successful in Wroc\u0142aw, and I am delighted that the story of Manon has returned to favour.<\/p>\n

The libretto (by Henri Meilhac and Philippe Gille) in Massenet’s opera is closest to the original, the 18th-century novel The Story of the Chevalier des Grieux<\/i> and Manon Lescaut by Abb\u00e9 Pr\u00e9vost. It contains universal themes of destructive love, but is characterised by the depth of the psychological features of the characters and their emotions. Although we are dealing with an archetypal femme fatale, her actions cannot be judged unequivocally; there is a classic moralism in the story expressed by Manon’s humiliating death, but as an audience we can also sympathise with her and even understand her decisions.\u00a0<\/span><\/p>\n

In Simona Mihai’s interpretation in Wroc\u0142aw, however, I missed the predation and calculating nature of the main character who, as a mere 16-year-old, flits between the choice of love or social status and wealth. There is an unquenchable lust to have it all, an unwillingness to give up one path for another, dilemmas and subtle jitteriness, but the artist, although beautifully handling the drama of her voice, did not fully convey the character of this complex character. Her dolce and romantic duets with Charles Castronovo proved most moving.<\/p>\n

In the duet N’est-ce plus ma main from the same act, in which Manon begs her lover’s forgiveness, the singer equaled Castronovo’s level, operating a previously unheard of expressive depth to her voice. The international stars were easily competed with by the fantastic Szymon Mechlinski, playing the role of Lescaut. This came as no surprise to me – I had already seen him on the stage of Wroc\u0142aw Opera several times. The distinctive, saturated, dark timbre of his baritone and his outstanding acting are qualities one would expect from this artist. Although he played a supporting character, he matched the main characters and commanded attention in every entrance.<\/p>\n

Waldemar Zawodzi\u0144ski, the show’s director and stage designer, decided to set the action in the 19th century in France (although there was a wink at the audience and subtle contemporary references woven in). He applied the idea of theatre within theatre, which worked very well – without unnecessary fiddling, without a flurry of additional meanings, and yet left the door open for an open interpretation of the work. Although the director himself speaks of the costumes being “stylised” to look historical and thus justifies some shortcomings, the costuming could have shown more care. The ballet scene, in particular, which visually did not match the convention, left the viewer perplexed.<\/p>\n

This was rewarded by Janina Niesobska, whose choreography brilliantly combined simplicity with an expressive visual conception of movement. The fourth act, in the casino, was the most interesting in this aspect. The frozen figures in dynamic poses, they became an element of the scenery, and then the sudden dynamic changes perfectly conveyed the fervour and chaos of the gambling place. Conductor Bassem Akiki also deserves a mention. He led the orchestra with lightness, which could be heard already in the first bars of the overture.<\/p>\n

The director has gracefully combined elements that I have been missing from Polish opera houses for some time – classics, coherence of vision and at the same time its colourfulness. Flawless understanding of space, symmetry and simple treatments created a unique whole (which is not easy with such a number of collective scenes). This directorial concept combined with a stellar cast meant that the return of Manon could not fail.<\/p>\n

<\/div>\n
Polityka<\/strong><\/div>\n

Stagecoach and confessional 4\/6<\/strong><\/p>\n

by Dorota Szwarcman<\/strong><\/p>\n

For the first time in a long time, the production of Waldemar Zawodzi\u0144ski appeared on the stage in Wroc\u0142aw. He used to visit Wroc\u0142aw more often, with his team, i.e. Janina Niesobska (choreography) and Maria Balcerek (costumes). So it was known that the idea would be refined and colourful. And it is, quite surprisingly: when the curtain is raised, we see a kind of reflection of the opera house auditorium, with the same balconies and decoration.<\/p>\n

Everything is thus taken, as it were, into an extra bracket. In order to bring other elements onto or off the stage, a part of this audience is raised and a stagecoach, furniture, a confessional (when Manon’s beloved, the Chevalier des Grieux, tries to forget her by putting the robes of a priest) or a carriage for transporting prisoners (carrying Manon) enters.<\/p>\n

Antoine Prevost’s story of a simple girl, eager to enjoy the world and its wealth, but also a tender girl and the bachelor who falls head over heels in love with her, has inspired many opera (to mention Daniel Auber and Giacomo Puccini) and film artist; for Massenet, it was the first, that achieved success.<\/p>\n

Popular all over the world, it has not been performed in Poland since 1979, so it is good that it has been recalled. Particularly notable in the premiere cast was MET star Charles Castronovo, brilliant in both voice and acting. The production returns in November and it is not yet known who will sing the role of des Grieux then, but the local cast of the other roles looks encouraging.<\/p>\n

Jules Massenet’s tale of destructive love has not been performed on Polish stages for more than 40 years, so the announcement of the production of Manon at the Wroc\u0142aw Opera House already aroused great interest. It was overshadowed in the world by another interpretation of the same story – Giacomo Puccini’s Manon Lescaut, in which its contemporary version directed by Mariusz Treli\u0144ski could be seen at the National Opera and La Monnaie in Brussels.<\/p>\n

 <\/p>\n

Prestoportal.pl<\/strong><\/p>\n

Gold and red fever\u00a0<\/strong><\/p>\n

by Monika Jazownik<\/strong><\/p>\n

Love, betrayal, gambling, suffering – all because of the young and lovely Manon. The secret to her success is beauty. The story woven around the work of the 18th-century writer-priest Antoine Fran\u00e7ois Pr\u00e9vost, which completely enthralled Jules Massenet. Is not a repertory opera hit in Poland. The last time the work was staged in the country was more than 40 years ago. ‘Manon’ returned to the posters of Wroc\u0142aw Opera after 122 years at the end of the 2021\/2022 artistic season.<\/p>\n

Massenet’s story is not a simple one. Timeless stories, ‘rambling’ stories, are perhaps the most difficult to present, and ‘Manon’ is, after all, one of these. Moreover, Jules Massenet’s work is made up of different kinds of tissues, whose intricate weaving eludes unambiguousness. Waldemar Zawodzi\u0144ski (direction, stage design, lighting design) together with Maria Balcerek (costumes), Janina Niesobska (choreography) and Bassem Akiki have created a colourful performance, full of non-obviousness, perhaps to be seen over and over again.<\/p>\n

The action is set in a theatre, deceptively reminiscent of the interior of the Wroc\u0142aw Opera House, while the costumes are stylistically reminiscent of the early 20th century. Thus, the director doesn\u2019t transfer the audience to past times, as he theatricalise the reality. This idea corresponds phenomenally with the musical layer of the work, in which old gavottes and minuets resound as a pastiche.<\/p>\n

From the very first moments when Manon (Simona Mihai) appears, it is clear that this girl is going to be trouble…. A seemingly modest girl in a polite dress (after all, she was destined for a monastery), but somehow too pretty, too playful, and with a desire for the big world written all over her, which here, in the inn of Amiens, is a mere half-world. Manon gazes with envy and fascination at the half-undressed coquettes – Misses Poussette (Canan Kalkir), Javotte (Aleksandra Opa\u0142a) and Rosette (Dorota Dutkowska). She is also open to new acquaintances, especially male ones. Fortunately, the vigilant Lescaut (Szymon Mechlinski) is nearby.<\/p>\n

And he does not find it easy to tame his cousin’s temper. Excitement and bewilderment even pour out of Manon. All these heated emotions are brought together by the at once beautiful and whimsical aria ‘Je suis encor tout \u00e9tourdie’. It requires great technical skills, and Simona Mihai undoubtedly possesses them. She conducted the breathless and excitedly giggly phrases in a successful manner. What I missed, however, was a certain brooding greed and delight that describe Manon. I smiled at the three ‘Graces’ instead. They had already aroused my sympathy when they rolled out of the stagecoach. Their ‘superciliousness’ as courtesans was unpretentiously convincing. The singers led their characters with a burlesque and expressive line. Szymon Mechlinski, on the other hand, endowed his Lescaut with a giddy drawl, marked by a sympathetic nondescript nature.<\/p>\n

The orchestra, conducted by maestro Akiki, introduced the audience to the atmosphere of the second act with a love note. Massenet is indeed a master of leitmotifs, which brilliantly convey the variety of emotional states of the characters. I found myself listening to the orchestral dialogue of the main characters – the philosophical banter of the violins (Manon) and the low, ‘enchanted’ strings (Des Grieux). It must be said that Simona Mihai and Charles Castronovo have formed a harmonious duo. The artists have a natural feel for each other’s stage and musical pulse, so their singing of the magical power of a love spell sounded evocative. I must admit that from the second act onwards, my liking for Manon dropped considerably, and has remained so. I credit this to Simona Mihai, who convincingly managed to convey the true face of her heroine as a romantic but calculating lover. When des Grieux, in the sound of ‘En fermant les yeux’, melts dreamily at the thought of their shared cottage in the woods, Manon already has indifference written all over her face. At the level of stage marking, she slows down her movements, she is like a porcelain doll.<\/p>\n

In the next act, the stage empties out, the table and the sofa of games disappear, and a statue of a young man enters triumphantly. I must admit that I don’t quite understand this statue. Perhaps it is a sign of the better world that Manon has chosen, her pass to freedom…. In a moment it will become crowded around the statue, because it is a promenade in the centre of Paris, where a great fete is taking place. And here the director Waldemar Zawodzinski reminds us that we are watching a theatrical “happening”. The promenade walkers move in slow motion as a sign that it doesn’t matter who they are, what they think and feel. They are mere figures, a backdrop for Manon. She, in the red dress, is now the queen of life. I will admit that Simona Mihai sang the glittering happiness of a successful woman gracefully. A gavotte requiring agility of voice, rich in difficult colouratura, she sounded radiant and limber.<\/p>\n

The eyes of all are constantly turned to Manon, who at one point grows dreary. For she learns that her beloved wants to tie his future to the priestly state. The girl clearly loses her resonance. Even the ballet performance prepared especially for her by her lover Guillot does not make a special impression on her. Instead, it pleases the audience. For at the level of the text, we are served up delicious theatre within theatre – a pastiche of an 18th century minuet. The red figures dance, or rather wriggle in grotesque poses, and the statue also comes to life. Its movements also convey unease. In the scheme of the play, this dance is probably a projection of Manon’s tormented feelings and thoughts.<\/p>\n

The second scene of the third act takes the action into the church. Des Grieux is surrounded by a garland of overbearing ladies, admirers of the young priest’s sermons. Here, in the church, he has already succeeded. Des Grieux, adored by his female parishioners, who reverently kiss the hem of his cassock, hides a nagging secret, a wound inflicted on him by Manon. Charles Castronovo masterfully manages to express the drama of an abandoned man seeking consolation, or rather escape, in God. From the aria ‘Je suis seul’, Castronovo has made a true introspective reflection of a man with an unstructured inner world. When the beloved appears in the church, the space of the two is filled with a strongly red light. Manon is contrite, but all the while aware of her active power over her former lover. Her multicoloured seduction has been planned by the director to emphasise this dominion. Manon, in a blood-red gown, stands over des Grieux, his hands suspended from a kneeler as if his body were spread over the arms of a cross. This scene evocatively reveals the entirety of des Grieux’s sacrifice. Manon the manipulative mystic kisses her lover, and des Grieux is ‘converted’ to the path of passion.<\/p>\n

Act four takes the action to the casino. Everything glitters and drips with gold – gold are the dancers with gold chains on their nipples, gold masks hide the faces of the gentleman players. Suffice it to say that the interior of the Wroc\u0142aw Opera House, its auditorium with an area of one hectare, is covered with 24 carat gold!<\/p>\n

There is an amok in the air, but also an emptiness. Those gathered at the Hotel Transylvania are as if anaesthetised, present but absent, close to mannequins. Gambling reigns and oozes its venom, and Manon, carried on her arms by the dancers, is in her element. Accompanied by the three Graces, she sings a ‘paean’ to gold. Nothing has helped the visit of Father des Grieux (Alexander Zukhovich), who resolutely tries to convey his ‘memento’ – ‘I come to bring you out of your fall’. The space becomes empty. This is a scene of intensified tension, where the grey-blue, thick fog somehow particularly stirs the emotions.<\/p>\n

The final act is a picture of misery and despair. The cart with the female prisoners rolls sadly along, with the emaciated Manon among them. There is no salvation for her. With her last breath, Manon asks her lover for forgiveness. Simona Mihai and Charles Castronovo’s final love duet was sung with searing heat. They left my emotions stirred.<\/p>\n

Is it possible to be excited by Jules Massenet’s operatic work of Manon? Massenet’s arias have a remarkable plasticity of phrasing, every word has musical suppleness. Certainly, the opera abounds in many phrases that are tenderly delicate, the kind just right to listen to, motifs that my ear is inclined to include in a collection of ‘likes’. And the main character – did she fascinate and captivate me with her story? I mentioned earlier that I did not like the title character. I am not convinced by the usual portrayal of Manon as a torn, very complicated woman, and therefore fascinating. Nonsense! What does she have to offer besides sex appeal?<\/p>\n

Her dilemmas are not of a moral nature, she is simply torn by the winds of passion. And another question – does Manon really want to be free (and what does that actually mean), does she want to be provided with all the pleasures to satisfy her capricious and perverse nature? In Massenet’s work, Manon’s name is used in all cases, and she spends 95 per cent of the performance on stage. However, it is not Manon that fascinates me, but des Grieux – his dedication, his magnanimity, his being to the end, despite the cruel ‘school of feeling’ inflicted upon him. And the other men in the story? Eh, it shames me to say…<\/p>\n

 <\/p>\n

Teatralny.pl<\/strong><\/p>\n

Fusion of Horizons at Wroclaw Opera House<\/strong><\/p>\n

by Miros\u0142aw Kocur<\/strong><\/p>\n

The Wroclaw Opera House crowns its season with a very successful performance. Jules Massenet’s Manon as staged by Waldemar Zawodzi\u0144ski is a well-conceived and perfectly realised performance.<\/p>\n

Zawodzi\u0144ski, one of Poland’s most interesting creators of opera theatre, not only directs, but also designs the sets and lights himself. He is well educated. First he graduated from the Academy of Fine Arts in \u0141\u00f3d\u017a, then he graduated in directing from the theatre school in Krak\u00f3w, now proudly called the Academy. His productions are distinguished by strong visuals, smooth editing of scenes and good acting.<\/p>\n

Above all, however, Zawodzi\u0144ski reads the text of the libretto with understanding and studies the score attentively. He does not try to make classical operas more interesting or modern by force. Rather, he tries to reveal their universal values and help the audience vividly receive the old masterpieces.<\/p>\n

Staging Massenet’s opera Manon 136 years after its Paris premiere is a major challenge for a contemporary staging director. Romantic lyrical opera appeals to emotions rather than mind. The logic of events is sometimes secondary. The plot of the opera Manon goes more or less like this:<\/p>\n

The girl is sixteen, the boy is not much older. They meet by chance at a stagecoach station. A poor family sends the girl to a convent. He studies philosophy. They fall in love with each other from the first impression, as teenagers do. They flee to Paris. In Paris, they live a poor life. He wants to marry and dreams of living in a white house, she thinks only of having fun and living in luxury. When the wealthy father kidnaps the boy, the girl does not resist. At the side of her new lover, she happily throws herself into the delightful life of the Parisian aristocracy. Four years pass. The boy, though abandoned, is unable to forget his great love. Out of despair, he becomes a priest. He delivers captivating sermons. He is famous and adored by his parishioners. The girl, now in her twenties, upon hearing about her former lover’s new career, realises that he is the love of her life. She seduces him once again. He gives in and she squanders his wealth and forces him to play cards, which of course leads to a tragic finale.<\/p>\n

Staging companies often move Manon from the late 19th century to times more or less contemporary to themselves. Vincent Paterson has placed the action in post-war Paris (Berlin 2007), Olivier Py in the brothel district (Geneva 2016), David B\u00f6sch in contemporary flats (Hamburg 2021). Zawodzinski proposes his own original solution, surprisingly visually transportive.<\/p>\n

In Wroc\u0142aw, during the overture, a burgundy curtain reveals the audience balconies of a 19th century theatre on stage. Today’s audiences, seated on the balconies of a very similar space at the Wroclaw Opera House, are watching the premiere performance at the Paris theatre. The original audience, however, has “evaporated” from the balconies on stage. They are empty, although lights are occasionally switched on, and in the fourth act the lower balconies are briefly inhabited by the chorus.<\/p>\n

The performance is played between two worlds, as in the German philosopher Hans Georg Gadamer’s ‘fusion of horizons’: any successful attempt to interpret a classical text or performance leads to a melding of two horizons: the historical and the contemporary. After all, a faithful reconstruction of a pre-premiere is impossible, and any attempt to treat the classics as a work expressing only the contemporary is anachronistic and false.<\/p>\n

Placing the staging outside of time signals distance. We are, after all, in an opera house. It is a sanctuary of illusion and conventionality, a zone for the imaginative. In the first act, a giant stagecoach without horses stands on stage. This very capacious theatrical sign ingeniously organises the actors’ actions. The main theme of this act is travel, intended and unintended. The stagecoach stands still and thus becomes an ambiguous metaphor for human fate.<\/p>\n

The vehicle also appears in the last act. This time it is a wooden police car transporting convicts to a colony in Louisiana. Human wreckage hangs from the windows. It is a bitter commentary on act one, filled with youthful vigour and hopes.<\/p>\n

Zawodzi\u0144ski paints beautiful stage scenery with light. A simple change of lighting colour turns theatre balconies into a temple or even an altar. The collective scenes are magnificently composed. Each person in the chorus performs a precise task. The polyphony of movements builds excellent contexts for the soloists’ emotional arias and creates vivid worlds.<\/p>\n

Janina Niesobska, an outstanding choreographer with a great artistic biography, not only gets along well with the director, but above all she hears Massenet’s music. The behaviour of the choristers seems to emanate from the sounds and rhythms played by the orchestra. The choreography of the ballet in the third act is downright thrilling. The dancers of Wroclaw Opera House never disappoint. This is a ballet ensemble of european class.<\/p>\n

Maria Balcerek’s exquisite costumes perfectly complement the stage images composed by Zawodzi\u0144ski. Balcerek perfectly operates with colour. She designs clothes which function excellently in group scenes and make it very easy to follow the sometimes complex plot, and in ballet scenes they effectively enhance the expression of the dancers’ bodies.<\/p>\n

The success of an opera depends, of course, on the soloists. In Saturday’s performance, the role of the main character, Manon Lescaut, was sung by Simona Mihai, a British soprano born in Bucharest. In the first act, she created an intriguing portrait of ‘teenage girl’ as a state of mind.<\/p>\n

The part of Manon is extremely difficult. In each of the five acts, the heroine has a different identity. She is a na\u00efve teenager, an energetic coquette, a fallen woman, a romantic diva, a great tragedian. Each of these characters establishes her current identity with a passionate aria. It is a bit regrettable that Simona Mihai, an outstanding singer, did not risk creating an in-depth portrait of the tragic femme fatale in the finale, but hid behind perfect musical form and stylised poses.<\/p>\n

The star of the evening was the American lyric tenor Charles Castronovo, already known in Wroc\u0142aw for Offenbach’s Tales of Hoffmann (2021). He has a strong voice with an enchanting timbre. As Le Chevalier des Grieux, the unhappy lover of Manon, he elicited enthusiastic reactions from the Wroc\u0142aw Opera audience. Castronovo, a talented actor, made the romance between the Chevalier and Manon believable. He spectacularly suffered amorous torments.<\/p>\n

The second hero of the evening was Szymon Mechlinski in the role of Lescaux, Manon’s cousin. He has a wonderful voice and, like Castronovo, great acting talent. He created a harrowing study of a demoralised man, a gambler and an alcoholic.<\/p>\n

Grzegorz Szostak, on the other hand, made the character of the Chevalier des Grieux’s father credible. Endowed with a beautiful bass voice and natural charisma, Szostak built a multi-dimensional portrait of an aristocrat concerned about his son’s fate.<\/p>\n

Canan Kalkir in the role of Poussette proved once again that she has a wonderful voice with a unique timbre. Simona Mihai made her debut years ago in the opera Manon precisely as Poussette. Maybe this is a good sign and we will soon see a staging with Kalkir in the leading role.<\/p>\n

A separate comment needs to be made about the excellent orchestra under the baton of Bassem Akiki, one of the trio of directors of Wroc\u0142aw Opera. Akiki radicalised the emotional message of the opera. The climactic scenes were almost like a Napalm Death concert. The powerful volume was strongly moving, but at times also drowned out the lyricism of this famous “lyrical opera”. I thought with admiration and empathy about the musicians, enclosed in a cramped orchestrion. The flashing sequins on the conductor’s jacket distracted even me.<\/p>\n

Waldemar Zawodzinski has made Manon a fascinating and sophisticated spectacle. It is worth diving into this world out of time to experience the fusion of horizons and feel the astonishing emotional power of romantic opera.<\/p>\n

 <\/p>\n

Operalovers<\/strong><\/p>\n

A love from which you cannot escape<\/strong><\/p>\n

by Magdalena Grzybowska<\/strong><\/p>\n

The Wroclaw Opera closes its season by presenting Massenet’s Manon, not seen on Polish stages for over forty years. For the role of the Chevalier des Grieux, the Opera has managed to invite an artist who has not descended from the top of the opera Olympus for years – Charles Castronovo. The American tenor visited Wroclaw for the umpteenth time, having previously taken part in the opening concerts of the 2020\/21 season and Offenbach’s ‘Tales of Hoffmann’ broadcast online during the pandemic. This time he arrived without his spouse, Russian soprano Ekaterina Siurina, who was replaced in the title role by Romanian-born Simona Mihai.<\/p>\n

It is undoubtedly thanks to the efforts of Mariusz Kwiecie\u0144, artistic director of the Wroc\u0142aw Opera House, who is looking for singers of the highest calibre, that we can see artists with such an oeuvre as Charles Castronovo, Aleksandra Kurzak, who sang in “Freelance” in the autumn, Ambrogio Maestri and Lianna Haroutounian, whom we remember from “Tosca”, or Kristine Opolais in “Madam Butterfly”. Next season, the capital of Lower Silesia will welcome, among others, Erwin Schrott, Marina Rebeka and Ewa P\u0142onka, who has recently conquered the world’s stages. Warsaw can only be envious \ud83d\ude42<\/span> I am referring here to the Warsaw audience, because it seems that for the decision-makers of the National Opera the casts of the performances are of secondary, if not tertiary importance.<\/p>\n

“Manon” is a story of passionate and tragic love. The Chevalier des Grieux falls in love with Manon Lescaut, whom he meets by chance and whose family wants to give her to a convent. Together they flee to Paris, where they lead an ordinary life. However, the girl prioritises material status over personal happiness and becomes involved with older gentlemen from the upper classes. The reunion of the former lovers sets off an avalanche of unfortunate events. Des Grieux forgives Manon and renounces the priestly ordination he was willing to accept in order to forget his love disappointment. In order to get the money to live at the level to which the girl is accustomed, he decides to try his luck at cards and, having won, is accused of cheating. Thanks to the intervention of his father, des Grieux gets out of jail, but Manon is sentenced to deportation to America. When the chevalier and the girl’s cousin come to her aid, it turns out that the rescue comes too late and Manon dies in the arms of her lover.<\/p>\n

The Wroc\u0142aw staging directed by Waldemar Zawodzi\u0144ski is based on the convention of “theatre within a theatre”, however, the decorations in the form of reproduction of the auditorium of the Wroc\u0142aw Opera House are practically not used in the course of the stage action. The rich set design and costumes, as well as the intense lighting, at times give the impression of overloading the small theatre stage.<\/p>\n

The premiere performance, however, was immensely satisfying in musical terms. Charles Castronovo embodied the character of the Chevalier des Grieux with extraordinary passion and commitment. It is evident that this is an artist who has a well-crafted conception of the character and is very comfortable with the french repertoire. The American singer has a lovely, dark, almost baritone voice, and he also leads the phrasing beautifully.<\/p>\n

Simona Mihai as the titular Manon also tried to portray the character’s emotions of being torn between her desire to be loved by the Chevalier des Grieux and her strenuous desire for independence, glamour and wealth. Szymon Mechlinski in the role of the protagonist’s cousin Lescaut came off very well. He is a light-hearted man who, along with his fellow soldiers, wants to spend money on fun and women, for which he takes advantage of Manon’s position in the big world. The supporting characters were also expressive, with Grzegorz Szostak as the Count des Grieux, Alexander Zuchowicz as Guillot de Morfontaine and Sergii Borzov as de Bretigny.\u00a0<\/span><\/p>\n

Bassem Akiki, leading the orchestra, attentively accentuated the details of the score, without forgetting about passions and emotions.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

RUCH MUZYCZNY NIENASYCONE PRAGNIENIA MANON JOANNA KWAPIE\u0143 Re\u017cyserska KONCEPCJA Waldemara Zawodzi\u0144skiego w po\u0142\u0105czeniu ze znakomit\u0105, gwiazdorsk\u0105 obsad\u0105 sprawi\u0142y, \u017ce powr\u00f3t MANON nie m\u00f3g\u0142 si\u0119 nie uda\u0107 Powie\u015b\u0107 Jules’a Masseneta o destrukcyjnej mi\u0142o\u015bci nie go\u015bci\u0142a na polskich scenach od ponad 40 lat, wi\u0119c ju\u017c sama zapowied\u017a wystawienia Manon w Operze Wroc\u0142awskiej wzbudzi\u0142a du\u017ce zainteresowanie. Na \u015bwiecie […]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1895,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[28],"tags":[],"class_list":["post-1891","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-aktualnosci"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/newsletter.opera.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1891","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/newsletter.opera.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/newsletter.opera.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/newsletter.opera.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/newsletter.opera.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1891"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/newsletter.opera.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1891\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1898,"href":"https:\/\/newsletter.opera.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1891\/revisions\/1898"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/newsletter.opera.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/1895"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/newsletter.opera.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1891"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/newsletter.opera.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1891"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/newsletter.opera.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1891"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}